Op mijn werk is er niets aan de hand. Integendeel, met medelijden bekijk ik mijn rokende collegae die naar beneden gaan met de lift om hun longen weer eens vol te zuigen. Ik ken dat maar al te goed! Ik kan me goed concentreren, vind mijn werk altijd leuk, dus dat gaat. Maar thuis! Ik sta op en ga naar bed met de gedachte aan een sigaret. Ik vind het fijn dat Champix helpt, maar ervaar toch ook nog de ongemakken van de afkick-verschijnselen. Het scheelt enorm, dat dan weer wel, want zonder dit medicijn had ik niet eens KUNNEN stoppen. Dat weet ik uit eerdere ervaringen. Gek genoeg heb ik dan ook weer de gedachte op feesten en partijen te kunnen gaan paffen omdat ik dan toch weer de Champi kan aanbreken om het snel weer af te leren. Het is toch verschrikkelijk om een ex-roker of roker te zijn. Zou willen dat ik NIET roker was. Nooit ever te hebben gerookt het lijkt mij een zaligheid.
Gisteravond stormde het buiten. Bij mij van binnen ook en ik heb de hele tent bij elkaar geblérd. Ik kon niet meer stoppen met janken. En ik heb 1 sigaret gerookt. Besloot meteen weer fors te stoppen, maar toch. Vandaag gaat het al iets beter. Niet zo'n katerig gevoel en ook geen verlangen naar de sigaret. Bleef het maar altijd zo.
